Oekraïne

In Oekraïne werken we vooral in twee regio’s , regio Rivne en regio Kherson

In Rivne werken we samen met Viktor Zaychuk.   In de regio Kherson is Tanja Schreuder onze contactpersoon.

De belangrijkste projecten zijn:

RIVNE

KHERSON

  • Autisme vereniging

 


BEZOEK AAN RIVNE
16-22 mei 2019

Met bijna het hele bestuur bezoeken we Rivne met als hoofddoel het bezichtigen van de locatie van Dim Dirk Jana.

We bezoeken allereerst de regiomanager voor wees- en pleegkinderen voor deze regio, school 6 waarmee we samenwerking willen opstarten met Dim Dirk Jana en de burgemeester van Nova Oekraïna waar Dim Dirk Jana is gevestigd.

Ook maken we kennis met Orysia, de moeder van vele wees- en pleegkinderen die als buurvrouw van Dim Dirk Jana een belangrijke rol zal spelen. Grote indruk maakt ook Maxim, een pleegzoon van Orysia die nu in het ziekenhuis ligt. Hij heeft levercirrose en moet een dure behandeling ondergaan. We begrijpen van Viktor dat zijn ziekte de reden is dat Maxim al verschillende keren van pleeggezin heeft moeten wisselen. Het is simpelweg te duur….. Gelukkig is hij nu in het gezin van Orysia en Igor terecht gekomen. Wij kijken elkaar aan en weten meteen: Ook voor Maxim moet er iets extra’s worden gedaan, we kijken snel wat wij voor hem kunnen betekenen.

Natuurlijk brengen we ook een bezoek aan de mannen in het Mental Hospital in Ostrig als ook twee locaties van de Mental Clinic waar korte opvang en hulp wordt verleend. Het blijft schrijnend om te zien hoe het leven van deze patiënten er uit ziet. Gelukkig kunnen we wat vreugde brengen met ons bezoek en meegebrachte worst, limonade en zoetigheden.

Gelukkig is er ook tijd om op bezoek te gaan bij Sofia. Dank zij de club van 100 is zij inmiddels opgegroeid tot een eigenzinnige peuter. Op haar pagina een uitgebreid verslag.

De reis is intens, de ontvangsten hartverwarmend, de kennismaking warm en ontroerend. We zijn blij dat we – dank zij onze vele sponsoren en donateurs – in deze regio vele mooie projecten kunnen steunen en daarmee de betrokkenen een hart onder de riem kunnen steken. Samen bereiken we mooie dingen!

 

KORT BEZOEK AAN RIVNE
 10 mei 2018

Tijdens een kort bezoek aan Rivne zijn er gesprekken gevoerd met pastor Viktor en werd een bezoek gebracht aan Sofia en haar ouders en grootouders.

Het was een goede tijd waarin nog eens duidelijk werd hoe ontzettend verschillend de leefomstandigheden in Oekraïne zijn in vergelijking met Nederland.

Opnieuw werd duidelijk hoe belangrijk het werk van Local Care is voor die mensen daar. Kleinschalige maar structurele hulp blijft ontzettend nodig.
Pastor Viktor blijft zijn werk met veel liefde doen en daar zijn de mensen in Rivne hem ontzettend dankbaar voor. En wij ook.

 

Reisverslag van Dirk Jan en Marianne naar Rivne
Oekraïne 11-14 september 2015

Kort voordat de Oekraïense bevolking massaal in opstand kwam tegen een dóór en dóór corrupte overheid, Russische troepen de Krim binnenvielen en de naam MH17 voor altijd in ons geheugen gegrift zou staan was Lviv, de oude Habsburgse stad aan de westelijke grens van Oekraïne het toneel waarop waarop een aantal poulewedstrijden van het wereldkampioenschap voetbal 2012 werd gespeeld.
De oude luchthaven, gebouwd in lang vervlogen tijden voor het afhandelen van hooguit tien vluchten per dag, werd speciaal voor dit evenement voorzien van een nieuwe landingsbaan alsook van een passende aankomst- en vertrekhal voor de duizenden voetbalfans. Nu, zonder voetbalfans, is de luchthaven meer dan een paar maatjes te groot voor de enkele vliegtuigen die hier per dag landen en opstijgen en is deze vanuit Nederland slechts bereikbaar via een overstap in Warschau of Wenen. Dat maakt dan ook dat de reis wat langer duurt.
Maar, met dank aan LOT, de Poolse vliegmaatschappij, landde ‘ons’ vliegtuig op de aangegeven tijd op de welhaast uitgestorven luchthaven waar Pastor Viktor ons opwachtte. Onderweg van Lviv naar zijn woonplaats Rivne praatte hij ons bij over de situatie in Oekraïne en de projecten die we zouden gaan bezoeken.
Ook bracht hij ons over een vrijwel onbegaanbare weg naar een indrukwekkend kasteel in allerbelabberdste staat waarvan, naar zijn zeggen, niemand de achtergronden weet.
In ons programma voor dit weekend staat een concert centraal, te geven op zondagmiddag om vijf uur in de ‘Orgelhal’ in Rivne, een voormalige katholieke kerk met een indrukwekkend drie -klaviers orgel die werd omgebouwd tot ‘Philharmonie’.
Het orgel wordt helaas zelden bespeeld.
Viktor, op wiens initiatief het concert zal plaatsvinden, verwacht een uitverkochte zaal temeer omdat ook de plaatselijke tenor Mykola Bobrik, bekend geworden door zijn deelname aan ‘the Voice of Oekraïne’, zal meewerken.
In Rivne aangekomen laat Viktor ons de vorderingen zien aan de bouw van ‘de Ark’, een pand in wording dat niet alleen kerk moet worden maar juist ook een gemeenschapscentrum annex verzorgings -en opvanghuis. We zijn zeer onder de indruk. Het gebouw is veel groter dan we hadden verwacht en meenden te hebben gezien op foto’s. Het is drie etages hoog en Viktor legt ons bij elke ruimte uit wat zijn bedoeling er mee is. Nog voor het invallen van de winter wil hij een eerste ruimte beschikbaar hebben voor samenkomsten en het streven is om in de tweede helft van 2017 het gebouw klaar te hebben.
In de avond komen ook persoonlijke zaken aan de orde. Met Viktors eigen onderneming, het transportbedrijf dat hij beheert samen met zijn broer, gaat het niet zo goed. Het heeft ernstig te leiden onder de economische crisis in Oekraïne. Maar gelukkig is Viktor’s echtgenote Natasha meer en meer succesvol met haar bedrijfje in het decoreren en versieren van trouwlocaties.
Ons zaterdagprogramma start vroeg. Eerst naar de ‘Metro’ om een aantal zakken snoepgoed te kopen, vervolgens naar de lokale markt voor een tiental watermeloenen. Alles gaat mee naar het te bezoeken psychiatrisch ziekenhuis in Ostrig.
Local Care zorgde voor de benodigde financiën voor een nieuwe boiler, de badkamerrenovatie, betaalde de materialen voor het herstellen van de zitbanken in de tuin en helpt pastor Viktor met het regelmatig zorgen van iets van ontspanning voor de patiënten.
We worden er hartelijk ontvangen door dokter Alexander, de toegewijde psychiater die zijn uiterste best doet om het leven van zijn patiënten nog enigszins dragelijk te maken. We lopen door de desolate gangen en kamers en raken in gesprek met sommige patiënten zoals een jongeman wiens hersens zijn aangetast door drugsgebruik. Hij spreekt goed Engels, studeerde economie maar het lukte hem niet van de drugs af te blijven. Waarschijnlijk zal hij zijn verdere leven doorbrengen binnen de muren van deze inrichting. Anatoli, een stevige Rus die soms denkt dat hij keizerlijk bloed heeft, dan weer een generaal meent te zijn en op weer een ander moment zegt af te stammen van Napoleon, zingt een soldatenlied voor ons. Sommige mannen proberen mee te zingen, anderen reageren geheel niet op zijn gezang. Starend in het niets liggen ze op bed of zitten op de rand van het bed met het hoofd in de handen. Anatoli geeft Marianne, na ons applaus, een zwierige handkus. We kijken even in de gerenoveerde badkamer en constateren dat ook de keukenkastjes nodig moet worden opgeknapt. Dokter Alexander heeft koffie voor ons gezet en we raken in gesprek over de eindeloze verveling waarin de patiënten verkeren. We vragen naar ‘welfare’ maar hij kent het woord niet. ‘Zouden mensen uit het dorp iets voor deze mensen kunnen betekenen?” vragen we voorzichtig. Hij legt uit dat het te gevaarlijk zou zijn en vertelt dat tijdens onze rondgang door gangen en zalen de verplegers extra alert waren. Niet zelden zijn de mannen agressief. En Viktor legt uit hoe het ‘ieder voor zich’ in Oekraïne de heersende mentaliteit is geworden. ‘Hoe zou dat nog kunnen veranderen?’ vraag we en hij antwoordt zonder er over te hoeven nadenken: ‘Door de kerk’. Op onze vragende, zo niet verbaasde blikken, zegt hij: ‘De reformatie bracht niet alleen een andere manier van geloven maar zorgde ook voor meer cultuur en educatie. In dat alles heeft de kerk nog steeds een taak’. Voor ons een totaal nieuwe blik op ‘reformatie’.
Maar Dokter Alexander heeft toch wel een ideetje. “Zouden jullie kunnen zorgen voor een paar fietsen ?” vraagt hij. “Dat zou fijn zijn voor sommige van de mannen !”
Buiten bespreken we de vervanging van de asbestplaten boven lange zitbanken en nadat de patiënten de zakken snoep en de watermeloenen hebben uitgeladen en Marianne foto’s heeft gemaakt wuift Alexander ons uit. Terugrijdend naar Rivne komt Viktor nog even terug op onze aandrang om de asbestplaten boven de bankjes te verwijderen. We vertellen hem hoe gevaarlijk asbest is, dat verwijdering heel voorzichtig en beschermd moet gebeuren. Het is nieuw voor hem en hij moet wat glimlachen. ‘Niemand hier maakt zich daar druk om’ zegt hij.
Aangekomen bij de Orgelhal in Rivne bereiken we via de achteringang en de kelder de grote zaal. Zanger Mykola arriveert even later. We maken kennis, kenden elkaar alleen nog maar van een kort contact via ‘Skype’. We nemen het programma door en Viktor laat terloops weten dat we niet alleen zondagmiddag in de Orgelhal maar ook tijdens de morgendienst in Viktor’s kerk samen zullen musiceren.
De avond is ingeruimd voor een bezoek aan Viktoria. Zo’n twaalf jaar geleden maakten we kennis met haar in het kantoor van Mission Without Borders in Rivne. Viktoria (toen 12 jaar) kon niet zelfstandig lopen en in de tussenliggende jaren hebben we met financiële hulp van velen geprobeerd iets te doen aan haar handicap. Nu loopt ze, hoewel niet soepel, toch zelfstandig en woont zij met haar man en dochtertje in een 1-kamer appartement waar zij en haar ouders ons ontvangen. Omdat ze de laatste tijd pijn heeft en er waarschijnlijk een volgende operatie nodig is, overleggen we over een bezoek aan de behandelend chirurg in Charkov, 800 kilometer reizen vanuit Rivne. Eerst willen ze proberen om nieuwe steunzolen aan te meten om daarna, wellicht, een laatste operatie te ondergaan. We zeggen toe de nieuwe steunzolen door Local Care te bekostigen. Dochter Nika zorgt, ondanks haar angst voor de vreemdelingen (met name die donkere Dirk Jan) voor het nodige vermaak tijdens de gesprekken.
Het tweede bezoek op de avond betreft een vluchtelingengezin uit het oosten van Oekraïne.
Viktor had om bedden en beddengoed gevraagd en gekregen voor dit gezin van vader, moeder, dochtertje en oma. We worden hartelijk ontvangen en met ons erbij is het 1-kamer appartement overvol. Het wordt een ontspannen bezoek, mede door het hartveroverende dochtertje Masja van drie-en-half, maar natuurlijk komen ook de problemen rond de vlucht uit Oost-Oekraïne, het moeilijk vinden van werk, de zorg om hen die achterbleven en het ‘hoe te overleven’ ter sprake.
De avond wordt afgesloten met een glas wijn en het doornemen alles wat er die dag passeerde. Viktor en Natasha moeten dan nog aan de slag : een door Natasha ingerichte feestzaal moet nog worden ontruimt. Wij mogen gaan slapen.
Dan is het zondag. De kerkdienst, in de kelder van een kerkgebouw van een andere geloofsgemeenschap, begint om half twaalf. Een veertigtal mensen vullen de kleine ruimte. Viktor is een gepassioneerd voorganger en geeft veel ruimte voor de persoonlijke inbreng van gemeenteleden. Een ouderling houdt de eerste preek waarvoor het lied ‘Hoe groot zijt Gij’, de inspiratie is. Drie oudere gemeenteleden, die Viktor ‘Baboeski’ (de omaatjes) noemt, vertellen over hun persoonlijke ervaringen en de moeder van Viktoria, die samen met man, dochter en kleindochter aanwezig is, vertelt over hoe Viktoria door Local Care is geholpen. Een jong gemeentelid probeert één en ander voor Dirk Jan te vertalen. Marianne, een paar stoelen verderop, moet het stellen zonder vertaler. Over de Oekraïense omgang met vrouwen zouden we het dit weekend nog diverse keren hebben…..
Mykola en Dirk Jan zingen en spelen tijdens de dienst het Panis Angelicus en Hallelujah, Viktor houd zijn eigen preek en er wordt gezongen en gebeden. Na bijna twee uur zit de dienst erop. Marianne vraagt Viktor om staande op de trappen van ‘de Ark’ die gebouwd wordt pal naast het kerkgebouw waarin Viktor’s diensten nu worden gehouden, een enveloppe in ontvangst te nemen. Een prachtige gift van de Protestantse Gemeente van Zwammerdam voor het afwerken van de vloeren en het plaatsen van deuren. Viktor is verguld met de gift en vraagt ons zijn dank over te brengen naar Zwammerdam.

Na een eenvoudige maaltijd is het tijd voor het concert. Dirk Jan oefent nog wat op het orgel, de presentatrice stelt vragen over het programma, een klein meisje vraagt om een foto en de zaal vult zich met publiek. Het concert is uitverkocht maar Viktor smokkelt via de achteringang en de kelder nog wat ‘Baboeski’ naar binnen.
Het wordt een fijn concert met orgelimprovisaties op thema’s van Händel, Mozart en Schubert en diverse musical-componisten en liederen van César Franck, Andrea Borcelli en Bob Dylan.
Mykola zingt meer dan prachtig en is duidelijk gelukkig met zijn aandeel. Alvorens de laatste improvisatie te beginnen spreekt Dirk Jan een moment tot het publiek. Viktor vertaalt. Dirk Jan vertelt over ons eerste bezoek aan Rivne, de ontmoeting met Viktoria tijdens een zondagsschool, en over het liedje van de parel: ‘Weet je dat je een parel bent, een parel in Gods hand’. Daar begint de laatste improvisatie mee die verder is gevuld met verzoeken van de mensen die we de laatste dagen hebben ontmoet, van ‘What a friend we have in Jesus’ tot ‘Shine, Jesus. Shine’.
Aan het einde van het concert brengen enthousiaste concertgangers bloemen op het podium. We geven ze allemaal aan Mykola. De zondagsschooljuf van toen blijkt aanwezig te zijn en er is emotie om de hernieuwde contacten en alles wat ons in muziek, vriendschap en liefde wordt geschonken.
Het succes van het concert vieren we in een restaurant. Ook Viktors dochter en schoonzoon alsook de twee weken oude kleindochter Esther delen de vreugde. Mykola vertelt honderduit over zijn opleiding tot zanger en koordirigent, de ijzeren discipline die daarmee gepaard ging en zo nu en dan zingt hij flarden uit zijn repertoire. Het vermoeden rijst dat hij ook een uitstekende counter-tenor is. Iets om later nog eens over door te praten. Goede counter-tenors zijn zeldzaam!
De volgende ochtend worden de koffers gepakt en ingeladen. Onze tussenstop richting vliegveld is een kinderziekenhuis, nog even snel, want daar waren we vrijdag niet aan toe gekomen. Het zou een zeer emotionele ochtend worden.
Dokter Sergei ontvangt ons hartelijk. Viktor is druk met telefoneren. Het blijkt erg slecht te gaan met zijn moeder die al enkele jaren dementerende is. Sergei neemt ons mee in een rondgang over zijn afdeling van het ziekenhuis, hij vraagt om basale middelen als dekens en lakens en vertelt over de slechte of inadequate apparatuur in de operatiekamer. Op de afdeling gynaecologie zien we een echo-apparaat dat soms werkt en een tweede echo-apparaat dat al jaren niet meer functioneert. Van de overheid, legt hij uit, heeft hij hieromtrent niets te verwachten. Dan lopen we langs enkele couveuses. Geschokt reageren we bij het zien van een twee dagen oud meisje, Sofia, dat geboren is met ‘harlekijn-ichthyosis’, een zeldzame en ernstige huidaandoening. We ontmoeten een verslagen moeder, vader en oma. Na onze vraag naar de kansen voor dit kindje legt Sergei uit dat de ouders de verzorging onmogelijk kunnen betalen en dat een collectieve zorgverzekering niet bestaat. Zonder goede medische verzorging zal de baby zeker spoedig overlijden. We besluiten, na een indicatie te hebben gekregen van de voorlopige kosten van verzorging en medicatie (ongeveer 8 euro per dag), te voorzien in die kosten voor de eerste weken. Viktor en Sergei beloven ons om ons op de hoogte te houden van de verdere ontwikkelingen. Sergei heeft eerder een baby behandeld met diezelfde aandoening. Dat kind is inmiddels vier jaar oud en het gaat er heel goed mee. Dat geeft hoop.
Tijdens deze al zo emotionele bespreking krijgt Viktor een telefoontje dat zijn moeder is overleden. We praten er met elkaar over, nemen afscheid van dokter Sergei en Viktor zoekt contact met zijn schoonzoon. Die brengt ons naar het vliegveld van Lviv. Door alles wat er deze ochtend passeerde zijn we veel later op weg gegaan dan de bedoeling was dus moeten we wel wat doorrijden. Bij één van de vele snelheidscontrole’ s (het lijkt de hobby van de Oekraïense politie) gaat het mis. We worden bekeurd, hebben negen kilometer te hard gereden en hebben daardoor een kwartier extra vertraging. Maar we halen het vliegtuig. In Wenen hebben we een uur of drie de tijd om samen na te praten, meer informatie op te zoeken op het internet over harlekijn-ichthyosis, wat te lezen en te eten. En we verbazen ons over de toevalligheden, of zijn dat ‘Gods wonderbaarlijke wegen’? Want in de eerste planning was het de bedoeling om op vrijdag het kinderziekenhuis te bezoeken. Dan zou Sofia nog niet geboren zijn geweest, hadden we er niet van geweten. Nu wel. Wonderlijk, toch? We denken en praten ook na over die afschuwelijke dilemma’s…. Want wat voor kansen heeft zo’n meisje in Oekraïne? Kunnen de ouders het, mentaal maar ook financieel, aan? Wordt het leven voor haar alleen maar een lijdensweg?
Maar we zijn het met elkaar eens dat je, na oog in oog te hebben gestaan met dit kleine mensje, niet weg kunt lopen alsof je het niet hebt gezien. Haar niet aan haar lot kunt overlaten.
Austrian Airways brengt ons, goed verzorgd, naar Schiphol en rond elf uur parkeren we de auto voor ons huis in Zwammerdam. En nu aan de slag: voor de fietsen voor de psychiatrische patiënten in Ostrig, de renovatie van de keuken daar, de steunzolen voor Viktoria, dekens en beddengoed voor het kinderziekenhuis, de verzorging van de kleine Sofia en wat al niet meer.
En wederom vertrouwen we er op dat velen zullen helpen.